Wielu o tym wie! Badania pokazują, że połykanie nasienia partnera… Zobacz więcej
Wielu o tym wie! Badania pokazują, że połykanie nasienia partnera… Zobacz więcej
Wielu o tym wie! Badania pokazują, że połykanie nasienia partnera… Zobacz więcej
Wielu o tym wie! Badania pokazują, że połykanie nasienia partnera… Zobacz więcej

Nasienie to płyn ustrojowy wydzielany przez gonady samców zwierząt. Zawiera plemniki (spermatozoa), fruktozę oraz inne enzymy, które pomagają plemnikom przetrwać i ułatwiają zapłodnienie. Podczas ejakulacji nasienie jest wydalane z pęcherzyków nasiennych w miednicy, gdzie jest produkowane.

Ilość nasienia na jeden wytrysk
Objętość nasienia uwalnianego podczas jednego wytrysku jest zmienna. Szacuje się, że średnio wynosi około 3,4 ml. Może jednak sięgać 4,99 ml lub być tak niska jak 2,3 ml.
Jeśli między ejakulacjami występuje dłuższa przerwa, liczba plemników w nasieniu wzrasta, ale całkowita objętość nasienia nie zwiększa się.
Skład nasienia
Nasienie przechodzi przez przewody wytryskowe i miesza się z płynami pochodzącymi z pęcherzyków nasiennych, prostaty oraz gruczołów opuszkowo-cewkowych.
-
Pęcherzyki nasienne produkują gęsty, bogaty we fruktozę płyn, który stanowi około 65–70% objętości nasienia.
-
Biały kolor nasienia pochodzi z wydzieliny prostaty zawierającej enzymy, kwas cytrynowy, lipidy i kwaśną fosfatazę – razem stanowią one około 25–30% składu.
-
Podczas jednej ejakulacji jądra uwalniają 200–500 milionów plemników, co stanowi około 2–5% objętości nasienia.
-
Gruczoły opuszkowo-cewkowe wytwarzają przezroczystą wydzielinę ułatwiającą ruch plemników w pochwie i szyjce macicy. Zmniejsza ona lepkość kanału, przez który poruszają się plemniki, oraz nadaje nasieniu galaretowatą konsystencję. Stanowi mniej niż 1% składu.
Nasienie zawiera także ponad 50 różnych związków, w tym hormony, endorfiny, neuroprzekaźniki i substancje immunosupresyjne.
Do innych składników należą m.in.:
-
fruktoza
-
kwas askorbinowy (witamina C)
-
cynk
-
cholesterol
-
białko
-
wapń
-
chlor
-
antygeny grup krwi
-
kwas cytrynowy
-
DNA
-
magnez
-
witamina B12
-
fosfor
-
sód
-
potas
-
kwas moczowy
-
kwas mlekowy
-
azot
Nasienie zawiera również różne białka o działaniu przeciwdrobnoustrojowym wobec bakterii, wirusów i grzybów.
Możliwe korzystne efekty spożywania nasienia
Nasienie zawiera także związki poprawiające nastrój, takie jak: kortyzol, estron, oksytocyna, hormon uwalniający tyreotropinę, prolaktyna, melatonina i serotonina. Z tego powodu naukowcy zaczęli badać potencjalne korzyści zdrowotne przyjmowania nasienia – zarówno doustnie, jak i dopochwowo.
Ciąża
W holenderskim badaniu kobiet uprawiających seks oralny i połykających nasienie stwierdzono, że wiązało się to z niższym ryzykiem stanu przedrzucawkowego. Jedna z hipotez zakłada, że substancje zawarte w nasieniu dostosowują układ odpornościowy matki do akceptacji obcych białek obecnych w plemnikach, łożysku i płodzie, co pomaga utrzymać prawidłowe ciśnienie krwi.
Badania sugerują również, że niektóre kobiety doświadczają niepłodności lub poronień z powodu przeciwciał niszczących białka lub antygeny zawarte w nasieniu partnera. Kontakt doustny z nasieniem partnera może pomóc organizmowi wytworzyć tolerancję immunologiczną.
Psycholog i specjalista ds. reprodukcji Gordon Gallup (SUNY w Albany) sugerował, że połykanie nasienia może zmniejszać poranne mdłości. Według jego hipotezy wymioty ciężarnych mogą być reakcją organizmu na obcy materiał genetyczny, a stopniowe „uczenie” układu odpornościowego może tę reakcję osłabić.
Owulacja
Badania Uniwersytetu Saskatchewan wykazały, że jedno z białek zawartych w nasieniu działa na mózg kobiety, wywołując owulację. Jest to ta sama cząsteczka, która odpowiada za wzrost i przeżycie neuronów. Sugeruje to, że nasienie może działać jak hormon sygnałowy wpływający na podwzgórze i przysadkę mózgową.
Zdrowie włosów
Niektóre badania wykazały, że nasienie byków może regenerować zniszczone włosy. Zawiera ono wiele białek, które mogą uzupełniać strukturę białkową włosa.
Możliwe zagrożenia związane ze spożywaniem nasienia
Nasienie może zawierać wirusy przenoszone drogą płynów ustrojowych. Do najczęstszych chorób przenoszonych drogą płciową (STI) należą m.in.: HIV, wirusowe zapalenie wątroby typu B i C, opryszczka oraz chlamydia.
Ryzyko zakażenia podczas seksu oralnego wzrasta, jeśli w jamie ustnej występują rany, zapalenie dziąseł lub krwawienie. Według CDC wirusowe zapalenie wątroby typu B może być przenoszone przez kontakt z zakażonym nasieniem w obecności uszkodzeń błony śluzowej.
Wirus brodawczaka ludzkiego (HPV)
HPV stał się poważnym problemem w kontekście seksu oralnego. Może powodować raka szyjki macicy, raka odbytu oraz inne zmiany, takie jak brodawki narządów płciowych. Badania z 2013 roku sugerowały nawet związek z rakiem płuc.
W 2010 roku przegląd międzynarodowy opublikowany w British Medical Journal wykazał wzrost zachorowań na raka płaskonabłonkowego części ustnej gardła w krajach zachodnich, co powiązano szczególnie z HPV-16 i praktykami seksu oralnego.
Chlamydia i rzeżączka
Przenoszenie chlamydii i rzeżączki przez seks oralny również stanowi zagrożenie. Badanie z 2011 roku wykazało, że 1 na 25 pracownic seksualnych miała chlamydię w gardle, a 1 na 50 – rzeżączkę.
Praktyki kulturowe i wierzenia
W niektórych kulturach nasieniu przypisuje się szczególne właściwości związane z męskością. W starożytnej Grecji Arystoteles uważał nasienie za niezwykle ważne i twierdził, że powstaje ono z krwi pod wpływem ciepła ciała. Sądził też, że zbyt wczesna aktywność seksualna prowadzi do utraty cennego „pokarmu”.
W Papui-Nowej Gwinei niektóre społeczności wierzą, że nasienie starszych mężczyzn przekazuje młodszym męskość i mądrość. Z tego powodu młodzi mężczyźni odbywali praktyki seksualne ze starszymi, aby „otrzymać” ich siłę i autorytet.
W starożytnych kulturach Wschodu wierzono, że kamienie szlachetne są kroplami boskiego nasienia. W Chinach uważano, że jadeit jest wyschniętym nasieniem niebiańskiego smoka.
Czy wiesz, że starsi mężczyźni mają nogi… Zobacz więcej
Rodzaj schorzenia: Zapalenie stawów (artretyzm)
Ten obraz pokazuje stan zapalny w stawie, charakterystyczny dla zapalenia stawów. Artretyzm to choroba, w której dochodzi do zapalenia stawów, powodującego ból, obrzęk, sztywność oraz ograniczenie ruchomości. Istnieje wiele rodzajów zapalenia stawów, z których najczęstsze to choroba zwyrodnieniowa stawów oraz reumatoidalne zapalenie stawów.
Leczenie i opieka
Leczenie zapalenia stawów zależy od rodzaju i stopnia zaawansowania choroby, ale zazwyczaj obejmuje:
-
Leki – przeciwzapalne i przeciwbólowe
-
Fizjoterapia – ćwiczenia poprawiające ruchomość i siłę
-
Zdrowy styl życia – kontrola masy ciała i zbilansowana dieta
-
Suplementy diety – glukozamina, chondroityna, omega-3
-
Leczenie chirurgiczne – w ciężkich przypadkach uszkodzenia stawów
To są skutki spania z… Zobacz więcej
To są skutki spania z… Zobacz więcej
Na pierwszy rzut oka może to wyglądać niegroźnie – czerwony lub fioletowy wysyp na nogach po gorącym dniu spacerów lub aktywności na świeżym powietrzu.
Wiele osób myli go z oparzeniem słonecznym, reakcją alergiczną lub kilkoma ukąszeniami owadów. Ale co, jeśli twoje ciało próbuje powiedzieć ci coś poważniejszego?
Ten pozornie łagodny wysyp może być zapalenie naczyń krwionośnych wywołane wysiłkiem fizycznym – stan, w którym drobne naczynia krwionośne, najczęściej w dolnej części nóg, ulegają zapaleniu podczas długotrwałej aktywności w gorącym otoczeniu. Nie jest to powszechnie znane, ale występuje zaskakująco często, szczególnie u aktywnych osób po 50. roku życia, zwłaszcza kobiet.

Czym jest zapalenie naczyń wywołane wysiłkiem fizycznym?
Stan ten pojawia się, gdy aktywność fizyczna w wysokiej temperaturze prowadzi do gromadzenia się krwi w naczyniach włosowatych blisko powierzchni skóry. U niektórych osób powoduje to zastój krwi w dolnych kończynach, co prowadzi do stanu zapalnego i charakterystycznej wysypki.
Najczęściej występuje w okolicy kostek, łydek lub piszczeli, a czasami sięga nawet ud.
Wiele przypadków obserwowano u pasażerów statków wycieczkowych, szczególnie podczas długich rejsów w ciepłym klimacie. Po powrocie do kabiny zauważali oni nieoczekiwaną wysypkę pojawiającą się tuż nad linią skarpet. Często uznawano ją za alergię, podczas gdy najlepszym „lekarstwem” okazywał się odpoczynek i uniesienie nóg.

Rozpoznawanie objawów
-
Lekki obrzęk
-
Delikatne mrowienie
W większości przypadków wysypka ustępuje w ciągu 7–10 dni, gdy osoba wraca do chłodniejszego środowiska i ogranicza aktywność fizyczną.
Jak złagodzić objawy
Chociaż schorzenie nie jest groźne, może być uciążliwe. Oto kilka sposobów na zmniejszenie dyskomfortu:
-
Zimne okłady – przykładaj chłodną, wilgotną ściereczkę (nie przykładaj lodu bezpośrednio do skóry)
-
Unoszenie nóg – trzymanie nóg powyżej poziomu serca poprawia krążenie i zmniejsza obrzęk
-
Nawodnienie – odpowiednie picie wody wspiera zdrowie naczyń krwionośnych
-
Leki przeciwhistaminowe – dostępne bez recepty mogą zmniejszyć świąd i dyskomfort

Czego unikać
-
Antybiotyków, zarówno miejscowych, jak i doustnych, ponieważ nie jest to infekcja
Niestety nie ma skutecznej metody całkowitego zapobiegania temu schorzeniu, poza noszeniem pończoch uciskowych (które wiele osób uważa za niewygodne) lub ograniczeniem ćwiczeń w gorącym środowisku.
Kiedy może to być coś poważniejszego?
Choć zapalenie naczyń wywołane wysiłkiem fizycznym jest zwykle niegroźne, inne, bardziej niebezpieczne schorzenia mogą wyglądać podobnie:
-
Cellulitis (zapalenie tkanki łącznej) – bakteryjna infekcja powodująca zaczerwienienie, obrzęk, ciepło i bolesność nogi; często szybko się rozprzestrzenia i może powodować gorączkę
-
Zapalenie mieszków włosowych – objawia się małymi czerwonymi lub ropnymi krostkami, często po korzystaniu z jacuzzi
-
Zapalenie opon mózgowych – nagły stan zagrożenia życia; wysypka, która nie blednie przy ucisku, w połączeniu z ciężkim złym samopoczuciem
-
Sepsa – potencjalnie śmiertelna reakcja organizmu na infekcję; objawy obejmują drobne wybroczyny, wysoką gorączkę, dreszcze i przyspieszony oddech
Swędziało ją całe ciało – to, co uważała za zwykłą alergię, okazało się czymś poważniejszym

Swędzenie skóry to objaw, którego większość ludzi doświadcza przynajmniej raz w życiu. Często przyczyna jest błaha – nowy detergent, sucha skóra lub sezonowe alergie. Jednak w niektórych przypadkach uporczywy lub rozległy świąd może wskazywać na bardziej złożone problemy zdrowotne, takie jak przewlekła pokrzywka.
Acest articol explorează ce sunt urticaria, cum diferă de alergii, ce semne trebuie să fiți atenți și cum sugerează profesioniștii din domeniul medical să gestioneze eficient afecțiunea folosind abordări verificate și sigure.
Zrozumienie pokrzywki – coś więcej niż alergia
Pokrzywka to czerwone, uniesione, swędzące zmiany skórne. Według Amerykańskiej Akademii Dermatologii (AAD) powstają one, gdy organizm uwalnia histaminę i inne substancje chemiczne do krwiobiegu.
Wyróżnia się dwa główne typy:
-
Pokrzywka ostra – pojawia się nagle i ustępuje w ciągu 6 tygodni
-
Pokrzywka przewlekła – trwa dłużej niż 6 tygodni i może nawracać przez miesiące lub lata
Pokrzywka przewlekła rzadziej jest związana z klasycznymi alergenami; często jej przyczyna pozostaje nieznana, choć bywa powiązana z chorobami autoimmunologicznymi lub tarczycy.

Typowe objawy pokrzywki
Według Mayo Clinic:
-
Swędzące bąble, czerwone lub w kolorze skóry
-
Zmiany o różnym kształcie i wielkości, mogące się łączyć
-
Nawracanie zmian w różnych miejscach ciała
-
Obrzęk (angioedem), zwłaszcza wokół oczu, ust, dłoni i stóp
-
Świąd nasilający się w nocy lub po wysiłku fizycznym
W ciężkich przypadkach mogą wystąpić zawroty głowy, duszność lub obrzęk gardła – wymaga to natychmiastowej pomocy medycznej.

Co powoduje pokrzywkę?
Najczęstsze czynniki wyzwalające według NHS i CDC:
-
Pokarmy: skorupiaki, orzechy, jaja, niektóre owoce
-
Leki: penicylina, NLPZ
-
Czynniki środowiskowe: pyłki, sierść zwierząt, ukąszenia owadów
-
Bodźce fizyczne: ucisk, zmiany temperatury, słońce, wysiłek
-
Infekcje wirusowe
-
Stres i lęk
-
Reakcje autoimmunologiczne

Kiedy zgłosić się do lekarza
Skonsultuj się z lekarzem, jeśli:
-
Pokrzywka utrzymuje się kilka dni
-
Nawraca bez znanej przyczyny
-
Jest bolesna lub tworzą się pęcherze
-
Występuje obrzęk twarzy lub trudności z oddychaniem
Leczenie oparte na dowodach naukowych
-
Leki przeciwhistaminowe (np. cetyryzyna, loratadyna)
-
Leki na receptę – hydroksyzyna, montelukast, kortykosteroidy, omalizumab
-
Unikanie czynników wyzwalających

Evidence-Based Treatments for Hives
1. Antihistamines
First-line treatment usually involves non-drowsy antihistamines such as cetirizine or loratadine. These block histamine, reducing itching and swelling.
2. Prescription Medications
If symptoms are not controlled by standard antihistamines, your doctor may prescribe stronger options or a combination of medications, including:
- Hydroxyzine or diphenhydramine (used at bedtime)
- Montelukast (a leukotriene receptor antagonist)
- Corticosteroids (short-term use for severe cases)
- Omalizumab (an injectable biologic used in chronic hives)
3. Avoidance of Triggers
Once triggers are identified through clinical testing, avoiding them is key to preventing future outbreaks.

Home Care Tips That Are Backed by Science
While medical evaluation is crucial, some supportive measures can help alleviate itching and discomfort:
- Cool compresses: Applying a cool, damp cloth to the affected area can soothe the skin
- Lukewarm baths: Soaking in colloidal oatmeal baths may reduce irritation
- Fragrance-free moisturizers: Keeping skin hydrated with unscented lotions can reduce sensitivity
- Wear loose-fitting clothing: Cotton fabrics are gentler on irritated skin
- Avoid hot showers: Heat can exacerbate symptoms
These remedies are recommended by both the AAD and the National Eczema Association, particularly for individuals with sensitive skin conditions.
Myths and Misinformation to Avoid
It’s important to be cautious with information found online or on social media. Some common misconceptions include:
- “Natural remedies cure chronic hives”: While natural remedies may relieve mild symptoms temporarily, they should never replace evidence-based medical treatments.
- “Itchy skin is always an allergy”: Itching can signal a wide range of conditions, including liver disorders, kidney problems, or autoimmune diseases. A proper diagnosis is essential.
- “Hives are contagious”: Hives themselves are not contagious, although underlying infections that trigger them could be.
Always consult a licensed healthcare provider before trying any treatment, especially if it involves essential oils, herbal products, or supplements, which may cause adverse reactions.

Living with Chronic Hives
Chronic hives can be frustrating, but with proper management, individuals can lead full and healthy lives. The key is consistent monitoring, avoiding known triggers, and staying in regular contact with your healthcare provider. According to the AAD, most chronic cases improve over time, and many patients eventually experience complete resolution.
Support groups, both online and in-person, may also be helpful for emotional support and sharing coping strategies.
Conclusion
While an itchy sensation may seem minor at first, persistent or widespread hives should not be ignored. With professional diagnosis and a combination of safe treatments and supportive care, hives can be effectively managed. Staying informed and seeking help early is the best way to protect your skin — and your overall well-being.


